โฮจิมินต์-ดาลัท-มุยเน่
13 เมษายน - 17 เมษายน 2559
--------------------------------------------------------------------------------------
13 เมษายน 2559
ออกเดินทางจากสนามบินดอนเมืองเวลา 13.50 น. โดยสายการบินแอร์เอเซีย FD654 ถึงสนามบินเตินเซินเยิด (Tan
Son Nhat Airport)นครโฮจิมินต์เวลา 15.10 น.
เราเดินทางไปกัน 4 คน นำโดยพี่แดง(มณีฉาย ภัทรนาวิก) หนู(พนิดา ฟังธรรม) หนิง(กัลยา
วรปัญญาวงศ์) อ้า (ชัยรัตน์ วรปัญญาวงศ์)
ข้อมูลพื้นฐานที่ควรทราบ
- การใช้เงิน Dong จะมีแต่เป็นแบงค์
เหรียญไม่ค่อยมีใครใช้แล้ว มูลค่ามีตั้งแต่ 500, 1000, 2000, 5000,
10000, 20000, 50000, 100000, 200000 และ 500000 ระวังสีของธนบัตรให้ดีเพราะบางทีอาจหยิบสลับกันได้
แบงค์ที่ได้ใช้บ่อยสุดคือ 100,000 ดอง อัตราแลกเปลี่ยนในช่วงเวลาที่เดินทางไป
วิธีคิด จำนวนเงิน Dong หารด้วย 10,000
แล้วคูณด้วย 15
- การใช้รถ Taxi ขอแนะนำให้ใช้บริการของ Vinasun Taxi
จะปลอดภัยกว่าสำหรับนักท่องเที่ยว
- Sim โทรศัพท์แนะนำให้ใช้ Veittel
วันละประมาณ 100 บาทไทย
เมื่อถึงสนามบินเตินเซินเยิด (Tan Son Nhat Airport) พบเจ้าหน้าทีจาก
เป็นโรงแรมเล็กๆอยู่กลางเมือง
มีลักษณะเป็นตึกแถว
ถนนหน้าโรงแรมมีต้นไม้ใหญ่
ขนาดหนึ่งคนโอบไม่ถึงปลูกเป็นแถวทั้ง2ฝั่ง
ถนนดูร่มรื่่นตลอดถนน
18.00 น. รถมารับเพื่อไปดูหุ่นกระบอกน้ำที่
Golden
Dragon Water Puppet Theatre
การแสดงหุ่นกระบอกน้ำจะมีวงดนตรีพื้นเมืองบรรเลงประกอบการแสดงเพื่อสร้าง
อรรถรสในการชม
โดยตรงกลางเวทีจะมีบ่อน้ำขนาดใหญ่เพื่อใช้สำหรับการแสดงหุ่นกระบอกน้ำ
โดยผู้ชักหุ่นกระบอกน้ำจะอยู่หลังฉากโดยหน้าฉากก็จะตกแต่งไว้อย่างสวยงาม
โดยผู้ชักหุ่นกระบอกจะยืนแช่น้ำครึ่งตัวโดยมีผู้ชักหุ่นกระบอกน้ำ 9 คน มีการแสดงให้ชม 17 ชุด
การแสดงหุ่นกระบอกน้ำเคยได้รับรางวัลยอดเยี่ยมจากการประกวดนานาชาติ
หลังจากชมการแสดงหุ่นกระบอกน้ำเสร็จ
เดินทางต่อไปรับประทานอาหารเย็นโดย
นั่งรถสามล้อ Cyclo City Tour เพื่อไปรับประทานอาหารเย็นบนเรือ Thuyen
Buom Dong Duong ชมสองฝั่งของแม่น้ำไซง่อน
บนเรือ Thuyen Buom Dong Duong
ชมสองฝั่งของแม่น้ำไซง่อน
ในระหว่างรับประทานอาหารเย็นมีการแสดงบนเรือหลายชุด เช่น
การเต้นของสาวเวียตนามเป็นศิลปของการฟ้อนรำ การเต้น ประจำชาติ
โดยจะเป็นการร้องเพลงประกอบดนตรีพื้นบ้าน
ศิลปะการแสดงนาฏศิลป์เวียดนามไม่ได้เน้นที่การฟ้อน
ส่วนใหญ่ที่พบเห็นเป็นลักษณะการร้องเพลงประกอบดนตรีพื้นเมืองและทำท่าประกอบเล็กน้อย
นอกจากนั้น มีการบรรเลงดนตรีพื้นบ้านลักษณะคล้ายซอด้วงของไทยมีเสียงสูงต่ำน่าฟัง
และยังใช้แก้วชาปะกบกันเคาะเป็นจังหวะไพเราะไปอีกแบบ
และชุดที่แปลกไม่เคยเห็น
และไม่สามารถเขียนบรรยายได้ ดูตามที่เห็น
คุณลุงที่กำลังแสดงอมปมเชือกโดยเชือกเส้นนี้จะไปดึงเชือกบนลำไม้ไผ่ที่ตั้งตรงข้างตัวลุง
เข้าใจว่าต้องใช้พลังจากปากที่อมเชือกและใช้ไมค์ถือชิดปากเพื่อส่งเป็นเสียงออกมาฟังได้เพาะมาก
งงค่ะ ดูแล้วทึ่งลุงทำได้อย่างไร
จากนั้นเชิญแขกมาร่วมเต้นไปตามจังหวะของเพลง
งานนี้พี่แดงและน้องอ้าของเราได้เข้าร่วมสนุกด้วย
23.00 น. เดินทางไปดาลัทด้วยรถบัสนอนปรับอากาศแบบเอนนอนได้เลย เราถึงดาลัทประมาณ 04.20 น. แล้วนั่ง Shutter Bus ต่อไปที่โรงแรม Muang
Thanh
(ก่อน ขึ้นรถบัสปรับอากาศไปดาลัท หากไม่พูดถึงก็จะไม่ทราบถึงข้อควรระวังในการเดินทาง จึงขอพูดนิดหน่อยแล้วกัน...เรามีรถตู้มารับที่โรงแรมเพื่อไปที่สำนักงานของ บริษัท Vietsea Tourist Co,ltd. เพื่อประสานงานเรื่องตั๋วที่จะต้องใช้ในการเดินทางโดยรถปรับอากาศ จากนั้นมีรถตู้มารับเพื่อไปส่งขึ้นรถบัสปรับอากาศอีกทอดหนึ่ง ปัญหาที่เกิดคือ เราไม่ได้ให้ความสนใจในเรื่องตั๋วที่จะต้องใช้ขึ้นรถบัสปรับอากาศ เมื่อจะขึ้นรถเจ้าหน้าที่ถามหาตั๋วหาเท่าไรก็ไม่เจอ แม้นำทุกอย่างในกระเป๋าออกมาทีละชิ้นก็ไม่เจอ เจ้าหน้าที่แนะนำให้เดินกลับไปที่สำนักงานของบริษัทโดยเขียนแผนที่ให้ ขณะนั้นมีเวลาเหลืออีกประมาณครึ่งชั่วโมง เราและพี่แดงได้พยายามเดินไปตามแผนที่แต่หมดปัญญา จึงตัดสินใจกลับและขอร้องให้เจ้าหน้าที่ช่วยตรวจสอบข้อมูลในระบบ เขาพยายามตรวจสอบในที่สุดเราก็ได้ขึ้นรถไป แปลกจังเมื่อขึ้นรถเพียงดึงกระเป๋าเครื่องสำอางค์ออกมาใบเดียว ตั๋วชุดนี้ก็ออกมาพร้อมกระเป๋าฯ)
ดาลัท เราเข้าพักที่โรงแรม Muong
Thanh Da Lat Hotel สภาพโดยรอบมีการจัดสวนที่สวยงาม
ที่นี่ดอกไฮเดนเยียดอกใหญ่มาก
อากาศที่นี่ในช่วงเช้ามืดที่เดินทางถึงเย็นขนาดต้องใส่เสื้อหนาว
ช่วงกลางวันอากาศร้อนแต่ไม่ร้อนอบอ้าว มีลมพัดตลอด ไม่รู้สึกเหนียวตัว
ถือว่าอากาศดีมาก
เรามาถึงกันเช้ามากยังไม่ถึงเวลาเช็คอินซึ่งกำหนดให้เช็คอินเวลา
14.00 น. ดังนั้นจึงต้องขอเปิดห้อง 1 ห้องเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยรวมอาหารเช้าด้วย
รถมารับเราเวลา 8.00 น. เพื่อเดินทางไปชม Art House บ้านศิลปะ เป็นที่รวมของผ้าปักด้วยเส้นด้ายที่เล็กมากบนผืนผ้าแล้วนำไปใส่กรอบ ซึ่งมองไกลๆ เหมือนภาพถ่ายดูสวยงามมาก ความสามารถในด้านศิลปของคนเวียตนามในงานปักเป็นที่ต้องการของชาวตะวันตกมาก ที่ Art House งานแต่ละชิ้นใช้เวลาในการปักประมาณ 3 เดือน
เดินทางต่อไปวัดตั๊กลัม Truc Lam meditation Monastery เป็นวัดนิกายเซนแบบญี่ปุ่น ตั้งอยู่บนเทือกเขาเฟืองฮาว่าง
วิหารนี้เงียบสงบ สะอาด และสวยงามที่สุดวัดหนึ่ง สำหรับการเดินทางไปจะต้องนั่งเคเบิลเข้าไป
ในระหว่างนั่งรถเคเบิ้ลจะได้ชมวิวทิวทัศน์เมืองดาลัทจากมุมสูง
ออกจากวัดตั๊กล้มไปแวะรับประทานอาหารพื้นเมืองที่ร้าน
HOA DAO
เดินทางต่อไปที่น้ำตกดาตันลา
(datanla water falls) นั่งรถรางมหาสนุกคนละ 50,000 ดองสุดหวาดเสียวผู้ใหญ่สองคนเราเมื่อรถตีโค้งแล่นฉิวฉวัดเฉวียนไปตามรางส่งเสียงร้องดังสนั่นเสียงใครเป็นเสียงใครไม่มีใครสามารถบอกได้...555...


จากนั้นไปชมสวนดอกไม้
ซึ่งสายพันธ์ดอกไม้มาจากยุโรป ดอกไฮเดนเยียแต่ละช่อดอกใหญ่มาก
จัดดอกไม้เป็นรูปนกยูงรำแพนและไม่รำแพน และดอกไม้อื่นๆ อีกมากมายตามภาพ
หากเดินเลย
ไปด้านหลังจะเจออ่างเก็บน้ำใหญ่ระหว่างทางเดินไปจะมีดอกไม้ไปตลอดทาง
มองจากด้านบนผ่านแนวสนก็จะสวยงามไปอีกแบบ ไม่แน่ใจว่าจะเป็นหุบเขาแห่งความรัก (Valley
of love) หรือไม่
ซึ่งหุบเขานี้มีทะเลอยู่ตรงกลางล้อมรอบด้วยเนินเขาเตี้ยๆ ปกคลุมด้วยไม้สน
ก็ใกล้เคียงกันตามที่เห็น
หลังจากนี้เดินทางต่อไปวัดซึ่งมีพระพุทธรูปองค์โตประดิษฐานอยู่
เดินทางกลับโรงแรมไกด์ได้แนะนำให้ไปกินแหนมเนืองที่ร้าน Ba Hung ชุดละ 40,000 ดอง เรา 4 คนรวม 2 ชุด เป็นเงิน 160,000 ดอง หรือ (160,000/10,000)x15=240 บาท
แหนมเนืองที่ดาลัทไม่เหมือนที่เมืองไทย พี่แดงได้สาธิตวิธีทานตามภาพ
แหนมเนืองที่ดาลัทไม่เหมือนที่เมืองไทย พี่แดงได้สาธิตวิธีทานตามภาพ
15 เมษายน 2559
รถมารับที่โรงแรมประมาณ 7.30 น.ออกเดินทางไปมุยเน่
เป็นการเดินทางลงจากเขาทางคดเคี้ยวไม่ต่างจากแม่ฮ่องสอน

ในระหว่างทางมีท่อน้ำใหญ่วางข้ามภูเขาไปอีกด้านเข้าใจน่าจะเป็นการผันน้ำเพื่อทำไฟฟ้าพลังน้ำ
ซึ่งอีกฝั่งเขาเมื่อรถข้ามมาจะเห็น Substation ของการไฟฟ้า
ใกล้ถึงมุยเน่รถจะวิ่งเลียบทะเลไปตลอดทางคล้ายๆ หัวหิน เราถึงโรงแรม
ประมาณเวลา 12.00 น. เข้าพักที่โรงแรมชื่อ Tein
Dat Resort
โรงแรมสวยน่าอยู่ ข้อเสียคือที่โรงแรมไม่มีหาดทรายให้สามารถเดินเล่นริมทะเล แต่ยังสามารถลงเล่นน้ำทะเลได้ ริมทะเลโรงแรมทำเป็นเขื่อนกันน้ำและจัดเป็นเตียงนอนชมวิวไปตลอดแนวเขื่อน และมีสระน้ำไว้รับรองลูกค้าไว้ริมทะเล รอบสระน้ำตกแต่งไว้สวยงาม
ห้องพักของเรารวม 2 ห้อง เดิมจองมาอยู่ฝั่งที่ติดกับเนินเขา เราได้ขอเปลี่ยนมาเป็นห้องพักติดริมทะเลเพิ่มเงินอีกประมาณหั้อง 720 บาท ดูดีถูกใจกันทั้ง 4 คน
มื้อกลางวันของวันนี้ เรารับประทานอาหารกลางวันของห้องอาหารโรงแรม ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามของโรงแรม
จะมีความแตกต่างตรงที่ต้องเดินลุยไป เราเดินชมกันประมาณ 40 นาที ระหว่างเส้นทางจะเป็นดินที่ผ่านน้ำผ่านลม จนมีลักษณะดังในรูป ดินสีแดงและสีขาวตัดกันเกิดเป็นลีลาทางธรรมชาติสวยงามมาก เป็นความอัศจรรย์ของธรรมชาติที่สร้างสรรให้เราได้ชม ซึ่งสามารถเดินต่อไปได้เรื่อยทราบว่าจะยาวไกลมาก สำหรับกลุ่มเราถ่ายรูปกันไปตลอดทางแล้วเดินกลับจุดเดิมเพื่อนั่งรถไปจุดต่อไป
รถจีบคันเดิมมารับเราไปชมทะเลทรายขาว ในระหว่างทางซึ่งเรียบทะเลไปจนถึงจุดชมวิว มีลักษณะเป็นอ่าวโค้งเป็นแนว กลางทะเลจะมีเรือหาปลาลอยลำอยู่เป็นจำนวนมาก เรือมีลักษณะคล้ายกะละมังตามภาพดูแปลกดี
จากนั้นรถจี๊บขับพาเราไปชมทะเลทรายขาว อยู่ห่างจากมุยเน่ประมาณ 30 กม. ทะเลทรายขาวเป็นเนินทรายสีขาวที่มีแหล่งน้ำจืดหรือโอเอซีสอยู่ใกล้ๆ ซึ่งจะต่างจากทะเลทรายดูไบกว้างใหญ่กว่าที่นี่มาก เมื่อมาถึงจะมีรถจี๊ปคอยบริการให้เช่า กลุ่มเราได้ขอเช่าเพื่อให้ขับพาชมทะเลทรายไปตามจุดต่างๆ โดยเก็บเงินค่าเช่า 1,000,000 ดองต่อ 1 ชั่วโมง
เราเดินทางกลับแต่ก่อนเข้ามุยเน่ก็จะผ่านทะเลทรายแดง เป็นเนินกว้างใหญ่สีแดง ห่างจากมุยเน่ประมาณ 5 กม. อยู่ริมถนนทางไปทะเลทรายขาว บริเวณด้านหน้าของทะเลทรายแดงจะเป็นทะเลซึ่งชายฝั่งทะเลก็จะมีร้านอาหารไว้บริการ นอกจากนั้น ที่นี่จะมีเด็กแม่ค้านำแผ่นพลาสติกให้นักท่องเที่ยวได้เล่นสไลค์เนินทรายกัน ไม่มีรถจี๊ปคอยบริการเหมือนทะเลทรายขาว ในความคิดที่ดูเล็กกว่าทะเลทรายขาวสามารถเดินชมได้ ที่นี่เราไม่ใช้บริการแผ่นพลาสติก
เย็นกลับเข้ามุยเน่ แวะรับประทานอาหารเย็นร้านใกล้โรงแรม หลังจากทานอาหารเสร็จแวะช็อบร้านค้าตรงข้ามร้านอาหารด้วยเตรียมเสื้อผ้ากันมาไม่พอ เราได้เสื้อกันคนละตัวสองตัวก่อนเข้าโรงแรม
วันที่ 16 เมษายน 2559
เช้าอันสดใส ด้วยห้องพักที่สวยงามบริเวณโดยรอบโรงแรมก็โอเค เราได้เดินชมวิวทิวทัศน์พร้อมถ่ายรูปในแต่ละจุดตามภาพ และที่ชอบมากคือ เราขึ้นขับรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดบริเวณด้านหน้าโรงแรม พูดเสียเท่ห์ไม่ได้ขับหรอกค่ะ เพียงขึ้นนั่งและแอ็กอาร์ทเพื่อถ่ายยรูปเท่านั้นเอง แต่ก็เท่ห์ระเบิด
หลังรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อยประมาณ 8.00 น. รถมารับเพื่อเดินทางกลับโฮจิมินต์ โดยรถนอนปรับอากาศที่ปรับเอนนอนได้เลยเหมือนคืนที่เดินทางมา
ระหว่างการเดินทางกลับ
รถบัสปรับอากาศได้แวะเมืองระหว่างทางเพื่อเข้าห้องน้ำ
เราได้แวะซื้อมะม่วงมันน่าจะเป็นเขียวเสวย เราเลือกไว้ 3 ลูก สอบถามราคาจำไม่ได้ว่าราคาเท่าไร แต่ไม่เกิน 50,000 ดอง เรามีแบงค์ 50,000 ดองอยู่ใบเดียว
คาดว่าจะได้รับเงินทอน แต่ผิดหวังคือไม่มีการทอนเขาแจ้งราคาใหม่ว่า 50,000 ดอง (75 บาท) พอดี ซึ่งเป็นลักษณะที่เหมือนๆ
กันในเวียตนาม ฉะนั้นเราควรเตรียมเงินให้พอดีกับของที่จะซื้อ
ตลาดเบนถั่น (Ben Thanh Market) ในภาษาเวียตนาม Ben แปลว่า ท่าเรือ และ Thanh แปลว่าป้อมปราการ
เป็นตลาดใหญ่ใจกลางโฮจิมินต์ ถือเป็นสัญลักษณ์ของนครโฮจิมินต์
นักท่องเที่ยวนิยมมาช็อบกันที่ตลาดนี้ ราคาของที่นี่ต้องต่อรองไปเลยครึ่งราคาที่เสนอมา เรา 4 คนได้ของไปเต็มมือ
เย็นประมาณ 17.00 น. เราและพี่แดงไป Opera House เพื่อชม A O Show ชุด My Village Version เป็นการแสดงโดยใช้ไม้ไผ่ประกอบสื่อให้เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของคนเวียตนาม โชว์คณะนี้ได้ไปโชว์ในยุโรปเป็นเวลาหลายเดือนและในทุกๆปี ตั้งแต่ปี 2015-2017 เป็นการแสดงที่น่าชมมากๆ น่าเสียดาย น้องอ้าและน้องหนิงไม่ไปชมกับเรา
หลังจากดูโชว์ได้เดินกันไปเรื่อย ผ่านจัตุรัสโฮจิมินต์
อนุสาวรีย์ประธานาธิบดีโฮ จนกลับถึงโรงแรมด้วยความภาคภูมิใจที่เดินกลับได้ถูกทาง
17 เมษายน 2559
รถมารับเราเวลา 8.00 น.
เพื่อเดินทางไปอุโมงค์กู่จี ก่อนถึงกู่จีผ่านโรงงานทำอุปกรณ์เครื่องใช้ประดับด้วยเปลือกไข่
ระหว่างการเดินทางไปกู่จี สังเกตุการจราจรบนท้องถนนของเวียตนาม คู่ขนานจัดเป็นช่องทางรถมอเตอร์ไซค์
อุโมงค์กู่จี เป็นอุโมงค์ของชาวเวียตกงขุดขนาดพอดีตัว ในสมัยทำสงครามกับทหารเวียตนามใต้และกองทัพอเมริกัน รวมถึงกองทัพทหารพันธมิตรจากนานาปนเทศ สภาพความเป็นอยู่ภายในอุโมงค์นี้ อยู่รวมกันถึง 80,000 คน ในระหว่างเกิดสงคราม และยังเคยใช้เป็นที่บัญชาการทางทหาร และใช้เป็นหลุมหลบภัย มีความยาวกว่า 200 กิโลเมตรขุดทะลุไปถึงแม่น้ำไซ่ง่อน ในรถที่ใช้เดินทางไปได้ฉายวิดีโอของเหตุการณ์จริงในช่วงของสงครามให้ดู แต่น่าเสียดายไม่ได้ดูด้วยเราเลือกนั่งเก้าอี้ตัวแรกอยู่หน้าสุดของรถ จึงไม่สามารถดูวีดีโอได้ ส่วนพี่แดงเราสารภาพว่านั่งหลับเลยไม่ได้ดู
ออกกกจากกู่จี เรามาแวะที่ตลาดเบนถั่น และไปรับประทานอาหารกลางวันที่ร้าน "เฝอ 2000" เป็นร้านที่ประธานธิบดี Bill Clinton เคยแวะมารับประทานเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ.2000
ระหว่างการเดินทางไปกู่จี สังเกตุการจราจรบนท้องถนนของเวียตนาม คู่ขนานจัดเป็นช่องทางรถมอเตอร์ไซค์
อุโมงค์กู่จี เป็นอุโมงค์ของชาวเวียตกงขุดขนาดพอดีตัว ในสมัยทำสงครามกับทหารเวียตนามใต้และกองทัพอเมริกัน รวมถึงกองทัพทหารพันธมิตรจากนานาปนเทศ สภาพความเป็นอยู่ภายในอุโมงค์นี้ อยู่รวมกันถึง 80,000 คน ในระหว่างเกิดสงคราม และยังเคยใช้เป็นที่บัญชาการทางทหาร และใช้เป็นหลุมหลบภัย มีความยาวกว่า 200 กิโลเมตรขุดทะลุไปถึงแม่น้ำไซ่ง่อน ในรถที่ใช้เดินทางไปได้ฉายวิดีโอของเหตุการณ์จริงในช่วงของสงครามให้ดู แต่น่าเสียดายไม่ได้ดูด้วยเราเลือกนั่งเก้าอี้ตัวแรกอยู่หน้าสุดของรถ จึงไม่สามารถดูวีดีโอได้ ส่วนพี่แดงเราสารภาพว่านั่งหลับเลยไม่ได้ดู
ออกกกจากกู่จี เรามาแวะที่ตลาดเบนถั่น และไปรับประทานอาหารกลางวันที่ร้าน "เฝอ 2000" เป็นร้านที่ประธานธิบดี Bill Clinton เคยแวะมารับประทานเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ.2000
ประมาณ 17.00 น. เราเดินทางกลับเที่ยวบิน FD ของแอร์เอเซียด้วยความปลอดภัย สนุกสนาน
โปรดติดตามบล็อกถัดไปจะไปไหนดี










ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น