วันพฤหัสบดีที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2559

เวียตนาม-ดาลัท-มุยเน่



โฮจิมินต์-ดาลัท-มุยเน่

 13 เมษายน - 17 เมษายน 2559


--------------------------------------------------------------------------------------

13 เมษายน 2559


ออกเดินทางจากสนามบินดอนเมืองเวลา 13.50 น. โดยสายการบินแอร์เอเซีย FD654 ถึงสนามบินเตินเซินเยิด (Tan Son Nhat Airport)นครโฮจิมินต์เวลา 15.10 น.




 เราเดินทางไปกัน 4 คน นำโดยพี่แดง(มณีฉาย ภัทรนาวิก) หนู(พนิดา ฟังธรรม) หนิง(กัลยา วรปัญญาวงศ์) อ้า (ชัยรัตน์ วรปัญญาวงศ์)


ข้อมูลพื้นฐานที่ควรทราบ 

  • การใช้เงิน Dong จะมีแต่เป็นแบงค์ เหรียญไม่ค่อยมีใครใช้แล้ว มูลค่ามีตั้งแต่ 500, 1000, 2000, 5000, 10000, 20000, 50000, 100000, 200000 และ 500000 ระวังสีของธนบัตรให้ดีเพราะบางทีอาจหยิบสลับกันได้ แบงค์ที่ได้ใช้บ่อยสุดคือ 100,000 ดอง อัตราแลกเปลี่ยนในช่วงเวลาที่เดินทางไป  วิธีคิด จำนวนเงิน Dong หารด้วย 10,000 แล้วคูณด้วย 15 
  • การใช้รถ Taxi ขอแนะนำให้ใช้บริการของ Vinasun Taxi จะปลอดภัยกว่าสำหรับนักท่องเที่ยว
  • Sim โทรศัพท์แนะนำให้ใช้ Veittel วันละประมาณ 100 บาทไทย




เมื่อถึงสนามบินเตินเซินเยิด (Tan Son Nhat Airport) พบเจ้าหน้าทีจาก
บริษัท Vietsea Tourist รับและพาไปส่งที่โรงแรม City Star Hotel 




เป็นโรงแรมเล็กๆอยู่กลางเมือง
มีลักษณะเป็นตึกแถว
ถนนหน้าโรงแรมมีต้นไม้ใหญ่
ขนาดหนึ่งคนโอบไม่ถึงปลูกเป็นแถวทั้ง2ฝั่ง
ถนนดูร่มรื่่นตลอดถนน

เราเช็คอินเข้าพักในโรงแรมแล้วเตรียมแยกกระเป๋าเพื่อเดินทางไปดาลัท-มุยเน่




18.00 น. รถมารับเพื่อไปดูหุ่นกระบอกน้ำที่
Golden Dragon Water Puppet Theatre 

เป็นเอกลักษณ์ที่โดดเด่นของวัฒนธรรมพื้นบ้านโบราณของชาวเวียดนาม มีถิ่นกำเนิดบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ฉากเป็นซุ้มที่ตกแต่งเป็นสถาปัตยกรรมเวียดนาม ทำด้วยไม้ไผ่เป็นผืนมู่ลี่กางไว้เรี่ยผิวน้ำ มีหลีบหัวท้ายและกลางให้ตัวหุ่นลอดออกมาโลดแล่น การแสดงแบ่งเป็นชุดๆ เสนอเรื่องราวเกี่ยวกับวิถีชีวิต การทำมาหากิน ศิลปการละเล่นพื้นบ้านของชาวเวียดนาม
การแสดงหุ่นกระบอกน้ำจะมีวงดนตรีพื้นเมืองบรรเลงประกอบการแสดงเพื่อสร้าง อรรถรสในการชม โดยตรงกลางเวทีจะมีบ่อน้ำขนาดใหญ่เพื่อใช้สำหรับการแสดงหุ่นกระบอกน้ำ โดยผู้ชักหุ่นกระบอกน้ำจะอยู่หลังฉากโดยหน้าฉากก็จะตกแต่งไว้อย่างสวยงาม โดยผู้ชักหุ่นกระบอกจะยืนแช่น้ำครึ่งตัวโดยมีผู้ชักหุ่นกระบอกน้ำ 9 คน  มีการแสดงให้ชม 17 ชุด

 การแสดงหุ่นกระบอกน้ำเคยได้รับรางวัลยอดเยี่ยมจากการประกวดนานาชาติ


หลังจากชมการแสดงหุ่นกระบอกน้ำเสร็จ เดินทางต่อไปรับประทานอาหารเย็นโดย
นั่งรถสามล้อ Cyclo City Tour เพื่อไปรับประทานอาหารเย็นบนเรือ Thuyen Buom Dong Duong ชมสองฝั่งของแม่น้ำไซง่อน
  
บนเรือ Thuyen Buom Dong Duong 
          ชมสองฝั่งของแม่น้ำไซง่อน
ในระหว่างรับประทานอาหารเย็นมีการแสดงบนเรือหลายชุด เช่น การเต้นของสาวเวียตนามเป็นศิลปของการฟ้อนรำ การเต้น ประจำชาติ โดยจะเป็นการร้องเพลงประกอบดนตรีพื้นบ้าน
ศิลปะการแสดงนาฏศิลป์เวียดนามไม่ได้เน้นที่การฟ้อน ส่วนใหญ่ที่พบเห็นเป็นลักษณะการร้องเพลงประกอบดนตรีพื้นเมืองและทำท่าประกอบเล็กน้อย นอกจากนั้น มีการบรรเลงดนตรีพื้นบ้านลักษณะคล้ายซอด้วงของไทยมีเสียงสูงต่ำน่าฟัง และยังใช้แก้วชาปะกบกันเคาะเป็นจังหวะไพเราะไปอีกแบบ 






และชุดที่แปลกไม่เคยเห็น และไม่สามารถเขียนบรรยายได้ ดูตามที่เห็น คุณลุงที่กำลังแสดงอมปมเชือกโดยเชือกเส้นนี้จะไปดึงเชือกบนลำไม้ไผ่ที่ตั้งตรงข้างตัวลุง เข้าใจว่าต้องใช้พลังจากปากที่อมเชือกและใช้ไมค์ถือชิดปากเพื่อส่งเป็นเสียงออกมาฟังได้เพาะมาก งงค่ะ ดูแล้วทึ่งลุงทำได้อย่างไร
 
จากนั้นเชิญแขกมาร่วมเต้นไปตามจังหวะของเพลง
งานนี้พี่แดงและน้องอ้าของเราได้เข้าร่วมสนุกด้วย


23.00  น. เดินทางไปดาลัทด้วยรถบัสนอนปรับอากาศแบบเอนนอนได้เลย เราถึงดาลัทประมาณ 04.20 น. แล้วนั่ง Shutter Bus ต่อไปที่โรงแรม Muang Thanh 

(ก่อน ขึ้นรถบัสปรับอากาศไปดาลัท หากไม่พูดถึงก็จะไม่ทราบถึงข้อควรระวังในการเดินทาง จึงขอพูดนิดหน่อยแล้วกัน...เรามีรถตู้มารับที่โรงแรมเพื่อไปที่สำนักงานของ บริษัท Vietsea Tourist Co,ltd. เพื่อประสานงานเรื่องตั๋วที่จะต้องใช้ในการเดินทางโดยรถปรับอากาศ จากนั้นมีรถตู้มารับเพื่อไปส่งขึ้นรถบัสปรับอากาศอีกทอดหนึ่ง ปัญหาที่เกิดคือ เราไม่ได้ให้ความสนใจในเรื่องตั๋วที่จะต้องใช้ขึ้นรถบัสปรับอากาศ เมื่อจะขึ้นรถเจ้าหน้าที่ถามหาตั๋วหาเท่าไรก็ไม่เจอ แม้นำทุกอย่างในกระเป๋าออกมาทีละชิ้นก็ไม่เจอ เจ้าหน้าที่แนะนำให้เดินกลับไปที่สำนักงานของบริษัทโดยเขียนแผนที่ให้ ขณะนั้นมีเวลาเหลืออีกประมาณครึ่งชั่วโมง เราและพี่แดงได้พยายามเดินไปตามแผนที่แต่หมดปัญญา จึงตัดสินใจกลับและขอร้องให้เจ้าหน้าที่ช่วยตรวจสอบข้อมูลในระบบ เขาพยายามตรวจสอบในที่สุดเราก็ได้ขึ้นรถไป แปลกจังเมื่อขึ้นรถเพียงดึงกระเป๋าเครื่องสำอางค์ออกมาใบเดียว ตั๋วชุดนี้ก็ออกมาพร้อมกระเป๋าฯ)



14 เมษายน 2559




ดาลัท เราเข้าพักที่โรงแรม Muong Thanh Da Lat Hotel สภาพโดยรอบมีการจัดสวนที่สวยงาม ที่นี่ดอกไฮเดนเยียดอกใหญ่มาก อากาศที่นี่ในช่วงเช้ามืดที่เดินทางถึงเย็นขนาดต้องใส่เสื้อหนาว ช่วงกลางวันอากาศร้อนแต่ไม่ร้อนอบอ้าว มีลมพัดตลอด ไม่รู้สึกเหนียวตัว ถือว่าอากาศดีมาก


เรามาถึงกันเช้ามากยังไม่ถึงเวลาเช็คอินซึ่งกำหนดให้เช็คอินเวลา 14.00 น. ดังนั้นจึงต้องขอเปิดห้อง 1 ห้องเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยรวมอาหารเช้าด้วย












รถมารับเราเวลา 8.00 น. เพื่อเดินทางไปชม Art House บ้านศิลปะ เป็นที่รวมของผ้าปักด้วยเส้นด้ายที่เล็กมากบนผืนผ้าแล้วนำไปใส่กรอบ ซึ่งมองไกลๆ เหมือนภาพถ่ายดูสวยงามมาก ความสามารถในด้านศิลปของคนเวียตนามในงานปักเป็นที่ต้องการของชาวตะวันตกมาก ที่ Art House งานแต่ละชิ้นใช้เวลาในการปักประมาณ 3 เดือน 





เดินทางต่อไปวัดตั๊กลัม Truc Lam meditation Monastery เป็นวัดนิกายเซนแบบญี่ปุ่น ตั้งอยู่บนเทือกเขาเฟืองฮาว่าง วิหารนี้เงียบสงบ สะอาด และสวยงามที่สุดวัดหนึ่ง สำหรับการเดินทางไปจะต้องนั่งเคเบิลเข้าไป ในระหว่างนั่งรถเคเบิ้ลจะได้ชมวิวทิวทัศน์เมืองดาลัทจากมุมสูง 



ออกจากวัดตั๊กล้มไปแวะรับประทานอาหารพื้นเมืองที่ร้าน HOA DAO



 
เดินทางต่อไปที่น้ำตกดาตันลา (datanla water falls) นั่งรถรางมหาสนุกคนละ 50,000 ดองสุดหวาดเสียวผู้ใหญ่สองคนเราเมื่อรถตีโค้งแล่นฉิวฉวัดเฉวียนไปตามรางส่งเสียงร้องดังสนั่นเสียงใครเป็นเสียงใครไม่มีใครสามารถบอกได้...555...




จากนั้นไปชมสวนดอกไม้ ซึ่งสายพันธ์ดอกไม้มาจากยุโรป ดอกไฮเดนเยียแต่ละช่อดอกใหญ่มาก จัดดอกไม้เป็นรูปนกยูงรำแพนและไม่รำแพน และดอกไม้อื่นๆ อีกมากมายตามภาพ


 หากเดินเลย ไปด้านหลังจะเจออ่างเก็บน้ำใหญ่ระหว่างทางเดินไปจะมีดอกไม้ไปตลอดทาง มองจากด้านบนผ่านแนวสนก็จะสวยงามไปอีกแบบ ไม่แน่ใจว่าจะเป็นหุบเขาแห่งความรัก (Valley of love) หรือไม่ ซึ่งหุบเขานี้มีทะเลอยู่ตรงกลางล้อมรอบด้วยเนินเขาเตี้ยๆ ปกคลุมด้วยไม้สน ก็ใกล้เคียงกันตามที่เห็น


หลังจากนี้เดินทางต่อไปวัดซึ่งมีพระพุทธรูปองค์โตประดิษฐานอยู่



เดินทางกลับโรงแรมไกด์ได้แนะนำให้ไปกินแหนมเนืองที่ร้าน Ba Hung ชุดละ 40,000 ดอง เรา 4 คนรวม 2 ชุด เป็นเงิน 160,000 ดอง หรือ (160,000/10,000)x15=240 บาท
แหนมเนืองที่ดาลัทไม่เหมือนที่เมืองไทย พี่แดงได้สาธิตวิธีทานตามภาพ




 

15 เมษายน 2559

รถมารับที่โรงแรมประมาณ 7.30 น.ออกเดินทางไปมุยเน่ เป็นการเดินทางลงจากเขาทางคดเคี้ยวไม่ต่างจากแม่ฮ่องสอน 

ในระหว่างทางมีท่อน้ำใหญ่วางข้ามภูเขาไปอีกด้านเข้าใจน่าจะเป็นการผันน้ำเพื่อทำไฟฟ้าพลังน้ำ ซึ่งอีกฝั่งเขาเมื่อรถข้ามมาจะเห็น Substation ของการไฟฟ้า

ใกล้ถึงมุยเน่รถจะวิ่งเลียบทะเลไปตลอดทางคล้ายๆ หัวหิน เราถึงโรงแรม ประมาณเวลา 12.00 น. เข้าพักที่โรงแรมชื่อ Tein Dat Resort 

โรงแรมสวยน่าอยู่ ข้อเสียคือที่โรงแรมไม่มีหาดทรายให้สามารถเดินเล่นริมทะเล แต่ยังสามารถลงเล่นน้ำทะเลได้ ริมทะเลโรงแรมทำเป็นเขื่อนกันน้ำและจัดเป็นเตียงนอนชมวิวไปตลอดแนวเขื่อน และมีสระน้ำไว้รับรองลูกค้าไว้ริมทะเล รอบสระน้ำตกแต่งไว้สวยงาม










ห้องพักของเรารวม 2 ห้อง เดิมจองมาอยู่ฝั่งที่ติดกับเนินเขา เราได้ขอเปลี่ยนมาเป็นห้องพักติดริมทะเลเพิ่มเงินอีกประมาณหั้อง 720 บาท ดูดีถูกใจกันทั้ง 4 คน
มื้อกลางวันของวันนี้ เรารับประทานอาหารกลางวันของห้องอาหารโรงแรม ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามของโรงแรม 



เวลาประมาณ 14.00 น. รถจีบมารับเพื่อไปชมลำธารน้ำสีแดง (Fairy stream) เมื่อลงจากรถซึ่งอยู่ริมถนน รู้สึกงงนิดๆ ให้เราเดินลงไปใต้สะพานมีน้ำสีแดงไหลเอื่อยๆ เดินลุยน้ำระดับตาตุ่มที่นี่ถือเป็น "แคนยอนแห่งเวียดนาม" หรือชาวเวียตนามจะเรียกว่า "ซุ่นเทียน" คล้ายกับแพะเมืองผีของบ้านเรา
จะมีความแตกต่างตรงที่ต้องเดินลุยไป เราเดินชมกันประมาณ 40 นาที ระหว่างเส้นทางจะเป็นดินที่ผ่านน้ำผ่านลม จนมีลักษณะดังในรูป ดินสีแดงและสีขาวตัดกันเกิดเป็นลีลาทางธรรมชาติสวยงามมาก เป็นความอัศจรรย์ของธรรมชาติที่สร้างสรรให้เราได้ชม ซึ่งสามารถเดินต่อไปได้เรื่อยทราบว่าจะยาวไกลมาก สำหรับกลุ่มเราถ่ายรูปกันไปตลอดทางแล้วเดินกลับจุดเดิมเพื่อนั่งรถไปจุดต่อไป



รถจีบคันเดิมมารับเราไปชมทะเลทรายขาว ในระหว่างทางซึ่งเรียบทะเลไปจนถึงจุดชมวิว มีลักษณะเป็นอ่าวโค้งเป็นแนว กลางทะเลจะมีเรือหาปลาลอยลำอยู่เป็นจำนวนมาก เรือมีลักษณะคล้ายกะละมังตามภาพดูแปลกดี

จากนั้นรถจี๊บขับพาเราไปชมทะเลทรายขาว อยู่ห่างจากมุยเน่ประมาณ 30 กม. ทะเลทรายขาวเป็นเนินทรายสีขาวที่มีแหล่งน้ำจืดหรือโอเอซีสอยู่ใกล้ๆ ซึ่งจะต่างจากทะเลทรายดูไบกว้างใหญ่กว่าที่นี่มาก เมื่อมาถึงจะมีรถจี๊ปคอยบริการให้เช่า กลุ่มเราได้ขอเช่าเพื่อให้ขับพาชมทะเลทรายไปตามจุดต่างๆ โดยเก็บเงินค่าเช่า 1,000,000 ดองต่อ 1 ชั่วโมง










เราเดินทางกลับแต่ก่อนเข้ามุยเน่ก็จะผ่านทะเลทรายแดง เป็นเนินกว้างใหญ่สีแดง  ห่างจากมุยเน่ประมาณ 5 กม. อยู่ริมถนนทางไปทะเลทรายขาว บริเวณด้านหน้าของทะเลทรายแดงจะเป็นทะเลซึ่งชายฝั่งทะเลก็จะมีร้านอาหารไว้บริการ นอกจากนั้น ที่นี่จะมีเด็กแม่ค้านำแผ่นพลาสติกให้นักท่องเที่ยวได้เล่นสไลค์เนินทรายกัน ไม่มีรถจี๊ปคอยบริการเหมือนทะเลทรายขาว ในความคิดที่ดูเล็กกว่าทะเลทรายขาวสามารถเดินชมได้ ที่นี่เราไม่ใช้บริการแผ่นพลาสติก


เย็นกลับเข้ามุยเน่ แวะรับประทานอาหารเย็นร้านใกล้โรงแรม หลังจากทานอาหารเสร็จแวะช็อบร้านค้าตรงข้ามร้านอาหารด้วยเตรียมเสื้อผ้ากันมาไม่พอ เราได้เสื้อกันคนละตัวสองตัวก่อนเข้าโรงแรม



วันที่ 16 เมษายน 2559
เช้าอันสดใส ด้วยห้องพักที่สวยงามบริเวณโดยรอบโรงแรมก็โอเค เราได้เดินชมวิวทิวทัศน์พร้อมถ่ายรูปในแต่ละจุดตามภาพ 







และที่ชอบมากคือ เราขึ้นขับรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดบริเวณด้านหน้าโรงแรม พูดเสียเท่ห์ไม่ได้ขับหรอกค่ะ เพียงขึ้นนั่งและแอ็กอาร์ทเพื่อถ่ายยรูปเท่านั้นเอง แต่ก็เท่ห์ระเบิด



หลังรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อยประมาณ 8.00 น. รถมารับเพื่อเดินทางกลับโฮจิมินต์ โดยรถนอนปรับอากาศที่ปรับเอนนอนได้เลยเหมือนคืนที่เดินทางมา


ระหว่างการเดินทางกลับ รถบัสปรับอากาศได้แวะเมืองระหว่างทางเพื่อเข้าห้องน้ำ เราได้แวะซื้อมะม่วงมันน่าจะเป็นเขียวเสวย เราเลือกไว้ 3 ลูก สอบถามราคาจำไม่ได้ว่าราคาเท่าไร แต่ไม่เกิน 50,000 ดอง เรามีแบงค์ 50,000 ดองอยู่ใบเดียว คาดว่าจะได้รับเงินทอน แต่ผิดหวังคือไม่มีการทอนเขาแจ้งราคาใหม่ว่า 50,000 ดอง (75 บาท) พอดี ซึ่งเป็นลักษณะที่เหมือนๆ กันในเวียตนาม ฉะนั้นเราควรเตรียมเงินให้พอดีกับของที่จะซื้อ



เรามาถึงโฮจิมินต์ประมาณบ่ายโมงเศษ นั่งแท็กซี่ไปโรงแรม City Star Hotel  นำของเข้าเก็บในห้องแล้วออกเดินไปที่ตลาดเบนถั่น (Ben Thanh Market) ระหว่างทางแวะรับประทานอาหารที่ร้านค้าที่มีลักษณะคล้ายร้านขายข้าวแกงเมืองไทย อาหารที่นี่อร่อยใช้ได้เลย




ตลาดเบนถั่น (Ben Thanh Market) ในภาษาเวียตนาม Ben แปลว่า ท่าเรือ และ Thanh แปลว่าป้อมปราการ เป็นตลาดใหญ่ใจกลางโฮจิมินต์ ถือเป็นสัญลักษณ์ของนครโฮจิมินต์ นักท่องเที่ยวนิยมมาช็อบกันที่ตลาดนี้   ราคาของที่นี่ต้องต่อรองไปเลยครึ่งราคาที่เสนอมา เรา 4 คนได้ของไปเต็มมือ


เย็นประมาณ 17.00  น. เราและพี่แดงไป Opera House เพื่อชม A O Show ชุด My Village Version เป็นการแสดงโดยใช้ไม้ไผ่ประกอบสื่อให้เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของคนเวียตนาม โชว์คณะนี้ได้ไปโชว์ในยุโรปเป็นเวลาหลายเดือนและในทุกๆปี ตั้งแต่ปี 2015-2017  เป็นการแสดงที่น่าชมมากๆ น่าเสียดาย น้องอ้าและน้องหนิงไม่ไปชมกับเรา





หลังจากดูโชว์ได้เดินกันไปเรื่อย ผ่านจัตุรัสโฮจิมินต์ อนุสาวรีย์ประธานาธิบดีโฮ จนกลับถึงโรงแรมด้วยความภาคภูมิใจที่เดินกลับได้ถูกทาง






  

 17 เมษายน 2559

รถมารับเราเวลา 8.00  น. เพื่อเดินทางไปอุโมงค์กู่จี ก่อนถึงกู่จีผ่านโรงงานทำอุปกรณ์เครื่องใช้ประดับด้วยเปลือกไข่





ระหว่างการเดินทางไปกู่จี สังเกตุการจราจรบนท้องถนนของเวียตนาม คู่ขนานจัดเป็นช่องทางรถมอเตอร์ไซค์

อุโมงค์กู่จี  เป็นอุโมงค์ของชาวเวียตกงขุดขนาดพอดีตัว ในสมัยทำสงครามกับทหารเวียตนามใต้และกองทัพอเมริกัน รวมถึงกองทัพทหารพันธมิตรจากนานาปนเทศ สภาพความเป็นอยู่ภายในอุโมงค์นี้ อยู่รวมกันถึง 80,000 คน ในระหว่างเกิดสงคราม และยังเคยใช้เป็นที่บัญชาการทางทหาร และใช้เป็นหลุมหลบภัย มีความยาวกว่า 200 กิโลเมตรขุดทะลุไปถึงแม่น้ำไซ่ง่อน ในรถที่ใช้เดินทางไปได้ฉายวิดีโอของเหตุการณ์จริงในช่วงของสงครามให้ดู แต่น่าเสียดายไม่ได้ดูด้วยเราเลือกนั่งเก้าอี้ตัวแรกอยู่หน้าสุดของรถ จึงไม่สามารถดูวีดีโอได้ ส่วนพี่แดงเราสารภาพว่านั่งหลับเลยไม่ได้ดู
















ออกกกจากกู่จี เรามาแวะที่ตลาดเบนถั่น และไปรับประทานอาหารกลางวันที่ร้าน "เฝอ 2000" เป็นร้านที่ประธานธิบดี Bill Clinton เคยแวะมารับประทานเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ.2000




ประมาณ 17.00 น. เราเดินทางกลับเที่ยวบิน FD ของแอร์เอเซียด้วยความปลอดภัย สนุกสนาน

โปรดติดตามบล็อกถัดไปจะไปไหนดี